EN
NL
Someone posted this image in an autism group on Facebook.
And yes, I can relate to that as well.
To better empathize with others and understand their situations, my mind automatically searches for similar experiences I’ve undergone.
Unconsciously, I might start discussing these experiences to show understanding, although this can sometimes appear as disinterest or even indifference.
I often struggle to empathize with situations I haven’t experienced myself.
When I try to express sympathy, I sometimes don’t know how to respond, and I might panic so much internally that I’m afraid to speak, or in the worst cases, I might even avoid contact for fear of reacting incorrectly or giving the wrong impression. I’m aware that this avoidance can then also be perceived negatively.
This issue isn’t about having or lacking empathy, because even for myself, I can only imagine to a limited extent how I might react in certain situations, because I know that no matter how well I think I can prepare, the reality can be very different in the moment itself.
I believe everyone experiences this to some extent, but it may be more pronounced in individuals with autism.
Perfectionism might also play a role, as I prefer not to assume anything without confirmatory facts, which means I don’t even trust much of what I imagine without confirming evidence (or experiences). And certainly when it comes to feelings, the fear of making incorrect assessments can be so great that it may even trigger an anxiety attack, which we then try to avoid. So, that’s not indifference, quite the opposite.
Incertainty <-> autism
…never go well together
Iemand had deze als afbeelding gepost in een autisme groep op Facebook.
En ja, dat is ook voor mij herkenbaar.
Om mezelf beter in iemand’s schoenen te kunnen plaatsen om hun situatie beter aan te voelen zoekt mijn brein altijd automatisch naar gelijkaardige situaties die ik zelf meegemaakt heb.
Onbewust kan het dan ook zijn dat ik daar dan over praat om herkenning te tonen, terwijl dat soms over kan komen als desinteresse tot zelfs onverschilligheid.
Ik kan zelfs moeite hebben om mij in te leven in een situatie die ik zelf nooit meegemaakt heb, en als ik dan mijn medeleven wil tonen kan het zelfs zijn dat ik niet goed weet hoe te reageren en zelfs zodanig panikeer vanbinnen dat ik geen woord meer durf te zeggen en in’t allerergste geval zelfs contact ga vermijden uit angst helemaal verkeerd te reageren en/of over te komen. Natuurlijk ook wel beseffende dat dat laatste ook erg verkeerd over kan komen.
Dit heeft niets met ’empathie’ of ‘geen empathie’ te maken.
Ook voor mezelf kan ik me maar beperkt voorstellen hoe ik zou reageren in bepaalde situaties, want ik weet ook dat hoe goed ik me dat ook kan proberen voor te stellen, het kan heel anders zijn op ‘t moment zelf.
Ik denk dat iedereen dat wel een beetje heeft …maar misschien is dat bij autisme nog ietsje erger.
Wellicht speelt perfectionisme daarbij ook een beetje een rol, want ik ga nooit graag uit van iets, dus vertrouw ik zelfs niet wat ik me ergens bij voorstel zonder bevestigende feiten. En zeker als het over gevoelens gaat kan de angst om foute inschattingen te maken zo groot zijn dat het zelfs een trigger zijn tot een angstaanval die we dan ook proberen te vermijden. Dat kun je dus ook geen onverschilligheid noemen, integendeel.
Onzekerheid <-> Autisme
…gaan nooit goed samen
