
Artikel vertaald naar nederlands (article translated to Dutch)
Noot van de redactie: Brené Brown is een onderzoeksprofessor aan de Graduate College of Social Work van de Universiteit van Houston. Ze heeft 10 jaar besteed aan het bestuderen van kwetsbaarheid, schaamte, authenticiteit en moed. Ze is de auteur van “De gaven van imperfectie” (Hazelden) en heeft een blog over moed.
(CNN) — De zoektocht naar perfectie is uitputtend en meedogenloos, maar hoe hard we ook proberen, we kunnen het gedachten niet uit ons hoofd zetten met boodschappen als “Nooit goed genoeg” en “Wat gaan anderen denken?”
Waarom besteden zoveel van ons zoveel tijd en energie aan het streven naar perfectie en proberen we alles te zijn voor iedereen, wetende dat perfectie een onmogelijk doel is? Is het omdat we werkelijk bewondering hebben voor perfectie? Nee – de waarheid is dat we eigenlijk aangetrokken worden tot mensen die echt en nuchter zijn. We houden van authenticiteit en weten dat het leven rommelig en imperfect is.
We streven naar perfectie omdat we geloven dat het ons kan beschermen tegen pijnlijke gevoelens zoals schuld, veroordeling en schaamte. We denken dat als we perfect zijn in ons leven, uiterlijk en handelen, we deze gevoelens kunnen minimaliseren of vermijden.
We verlangen allemaal naar de ervaring van liefde en verbondenheid, en onze eigenwaarde wordt bedreigd wanneer we het gevoel hebben dat we nooit goed genoeg zijn in termen van uiterlijk, intelligentie, talent, populariteit of bekwaamheid.
Perfectionisme is meer dan simpelweg streven naar ons best. Het is geen gezonde drive naar succes en persoonlijke ontwikkeling; het is eerder een beschermend schild dat we met ons meedragen. Dit zware schild van perfectionisme lijkt ons te beschermen, maar in werkelijkheid is het juist datgene wat ons tegenhoudt om echt gezien te worden en te groeien.
Leven in een maatschappij die ons overspoelt met onbereikbare verwachtingen over elk denkbaar onderwerp, van ons gewicht tot onze seksuele activiteiten, kan het neerleggen van het schild van perfectie beangstigend maken. Het vergt moed, compassie en verbinding om de stap te zetten van “Wat zullen mensen denken?” naar “Ik ben genoeg”. Maar ondanks onze angst voor verandering, moeten we uiteindelijk de vraag stellen:
Wat vormt het grootste risico: het loslaten van externe oordelen, of het verliezen van mijn eigen gevoelens, overtuigingen en identiteit?
Dus, hoe kunnen we de moed, compassie en verbinding cultiveren die nodig zijn om onze imperfecties te omarmen en te erkennen dat we waardevol zijn – dat we het waard zijn om liefde, verbondenheid en vreugde te ervaren? Waarom zijn we allemaal zo bang om ons ware zelf te tonen en gezien te worden zoals we echt zijn? Na een decennium van onderzoek naar kwetsbaarheid, schaamte en authenticiteit, heb ik veel geleerd en wil ik graag delen wat ik heb ontdekt.
Een diep gevoel van liefde en verbondenheid is een onmisbare behoefte van alle mensen. Wij zijn biologisch, cognitief, fysiek en spiritueel geprogrammeerd om lief te hebben, geliefd te zijn en ergens bij te horen. Als deze behoeften niet vervuld worden, kunnen we minder goed functioneren. We breken. We vallen uit elkaar. We verliezen gevoel. We voelen pijn. We kwetsen anderen. We worden ziek.
Er zijn zeker andere oorzaken van ziekte, verdoving en pijn, maar het ontbreken van liefde en verbondenheid zal altijd leiden tot lijden.
Tijdens mijn onderzoek interviews, besefte ik dat slechts één ding mannen en vrouwen die een diep gevoel van liefde en verbondenheid ervaren scheidt van de mensen die ermee lijken te worstelen. Dat ene ding is het geloof in hun eigenwaarde
Het is zo simpel en ingewikkeld als dit:
Als we liefde en verbondenheid volledig willen ervaren, moeten we geloven dat we het waard zijn om liefde en verbondenheid te ontvangen.
Een van de grootste uitdagingen voor de meeste van ons is geloven dat we nu, op dit moment, het waard zijn. Het gevoel van waardigheid heeft geen voorwaarden.
Zoveel van ons hebben een lange lijst gemaakt van voorwaarden om waardigheid te verdienen:
- Ik zal waardig zijn als ik 20 kilo kwijt ben
- Ik zal waardig zijn als ik zwanger kan worden
- Ik zal waardig zijn als ik nuchter blijf
- Ik zal waardig zijn als iedereen denkt dat ik een goede ouder ben
- Ik zal waardig zijn als ik mijn huwelijk bij elkaar kan houden
- Ik zal waardig zijn als ik partner word
- Ik zal waardig zijn als mijn ouders eindelijk goedkeuring geven
- Ik zal waardig zijn als ik alles kan doen en eruit zie alsof het geen moeite kost
Hier is waar het echt om draait bij heelheid: Waardig nu. Niet als. Niet wanneer. We zijn het nu al het waard om geliefd te worden en erbij te horen. . Op dit moment. Zoals we zijn.
Het loslaten van onze voorwaarden voor het verdienen van waardigheid betekent dat we de lange weg moeten afleggen van “Wat zullen mensen denken?” naar “Ik ben genoeg.” Maar, zoals bij alle grote reizen, begint deze wandeling met één stap, en de eerste stap in deze reis is het beoefenen van moed.
De oorsprong van het woord moed is cor — het Latijnse woord voor hart. In een van zijn vroegste vormen had moed een heel andere definitie dan vandaag de dag. Moed betekende oorspronkelijk je mening durven uiten door heel je hart te laten spreken.
In de loop der tijd is deze definitie veranderd, en vandaag de dag wordt moed meer geassocieerd met heldhaftigheid. Heldendaden zijn belangrijk en we hebben zeker helden nodig, maar ik denk dat we het contact hebben verloren met het idee dat eerlijk en openlijk spreken over wie we zijn, over wat we voelen, en over onze ervaringen (goed en slecht) de definitie van moed is.
Heldendaden gaan vaak gepaard met het op het spel zetten van ons leven. Moed gaat over het op het spel zetten van onze kwetsbaarheden. Als we willen leven en liefhebben met heel ons hart en de wereld willen benaderen vanuit een gevoel van waardigheid, is onze eerste stap het beoefenen van de moed die nodig is om onze verhalen te omarmen en de waarheid te vertellen over wie we zijn. Het wordt niet moediger dan dat.




